برگرفته ار دروس حضرت استاد جناب شیخ علی اکبر تهرانی

1-      كساني كه دائم الوضويند. وضو مي‌گيريم تا آماده شويم براي نماز، يعني آماده مي‌شويم با خدا سخن بگوييم. وضويي كه دستتان را خيس بكنيد به عنوان دائم الوضو، ولي زبان، چشم و گوش آزاد باشد، هرچه مي‌خواهي بگويي، خودت را مسخره كرده‌اي، تازه آب را هم اسراف كرده‌اي. دائم الوضو، دست خيس كردن نيست، يعني آماده است براي نماز، نماز‌خوان آماده است كه با خدا صحبت كند.

خوشا آنان كه الله يارشان بي    سرود قل هو الله كارشان بي

خوش به حال كساني كه راه مي‌روند، مي‌نشينند و پامي‌شوند، به ياد خدايند، در خدايند. يعني وقتي حرف مي‌زنند مثل سوره قل هو الله كار مي‌كند و ارزش دارد.

خوشا آنان كه دائم در نمازند     بهشت جاوداني جايشان بي

يعني راه مي‌رود به ياد خداست، براي خدا غضب مي‌كند، براي خدا غضبش را خاموش مي‌كند. براي خدا كسي كه وضو مي‌گيرد، سعي كند با چشم و گوش و زبان گناه نكند.